உலக நாடக தினம்

      மார்ச்-27

     உலக அரங்க தினமும் (World Theater Day) அது தொடர்பான சிந்தனைகளும்

  

அன்னையர் தினம், தந்தையர் தினம், மகளிர் தினம், காதலர் தினம் என்று வருஷம் முழுதும் ஏதாவது ஒரு நாள் எது குறித்தாவது அல்லது யார் குறித்தாவது கொண்டாடப் பட்டு வருகிறது. சில பரவலாக அறியப் படுகின்றன. சில நேர் மறையாகவோ அல்லது எதிர்மறையாகவோ அதன் சர்ச்சைத் தன்மையைப் பொருத்து ஊடகங்களாலேயே பிரபலப் படுத்தப் படுகின்றன. சில அப்படி ஒன்று இருப்பதே அறியப்படாமல், உலகின் எங்கோ சில  மூலைகளில் சின்னச் சின்னக் குழுக்களால் மட்டுமே அனுசரிக்கப் பட்டு  நமக்கும் தெரியாமல் நம்மைக் கடந்து போய் விடுகின்றன. அந்த அளவில், ஒவ்வொரு வருஷமும் மார்ச் இருபத்தேழாம் நாள் ‘உலக அரங்க தினமாக’(World Theater Day) அறிவிக்கப் பட்டு உலகின் பல நாடுகளில் நடனம், நாடகம் போன்ற நிகழ்கலைகளின்(Performing Arts) வழியாக விளம்பரங்களோ, ஆர்ப்பாட்டங்களோ எதுவும் இன்றிக் கொண்டாடப் பட்டு வருவது, நிகழ்கலைத் துறை சார்ந்த ஆர்வலர்களிலேயே நிறைய பேருக்குத் தெரியாது.

சர்வ தேச அரங்கப் பயிலகம்(International Theater Institute) என்ற அமைப்பு யுனெஸ்கோவுடன் இணைந்து, உலகெங்கிலும் உள்ள முன்னணி  நாடக, நாட்டிய வல்லுனர்களால், நிகழ்கலைத் துறைகளில் ஈடுபடுவோரின் படைப்பாற்றலை ஊக்குவிக்கும் முக்கிய நோக்கோடு, 1948-ஆம் ஆண்டு பாரீசில் ஆரம்பிக்கப் பட்டது.  

இதன் அடுத்த கட்டச் செயல்பாடாக, 1961-இல், ஹெல்சிங்கியில் நடந்த ITI-இன் ஒன்பதாவது உலக சம்மேளனத்தின் போது, ஃபின்லாந்தின் தேசீய அரங்கவியல் தலைவரும், ஃபின்னிஷ் மொழியின் முன்னணி நாடகாசிரியருமான கார்லோ ஆர்வி கிரிமா என்பவர் உலக அரங்க தினம் ஒன்றை ஏற்படுத்தி, அந்த நாளில் உலகெங்கும் உள்ள ITI-மையங்களில் நாடகம், நாட்டியம் போன்ற அரங்கவியல் நிகழ்வுகளை நிகழ்த்திக் கொண்டாடும் யோசனையை முன்வைத்தார். அது 1962-ஆம் ஆண்டு செயல் வடிவம் பெற்றது. 

1962-ஆம் வருஷம் மார்ச்-27 ஆம் நாள் பாரீசில் துவங்கிய ‘தியேட்டர் ஆஃப் நேஷன்ஸ்’ திருவிழாவை நினைவு கூறும் வகையில் அந்த தினத்தையே ஒவ்வொரு வருஷமும் உலக அரங்க தினமாகக் கொண்டாடுவது என்று முடிவு செய்யப்பட்டது. இதை ஒட்டி, அந்த நாளில் வெவ்வேறு உலக நாடுகளில் உள்ள கிட்டத்தட்ட நூறு ஐ.டி.ஐ. மையங்களில் நாடகம், நாட்டியம், இசை-நாடகம், மற்றும் அந்தந்தப் பிரதேசத்தின் கிராமீய நிகழ்கலைகள் முதலியவை விமரிசையாக நிகழ்த்தப்பட வேண்டும் என்று தீர்மானிக்கப் பட்டது..  

\இந்த உலக அரங்க தினத்தின் முக்கியமானதும் கவனத்துக்குரியதுமான அம்சம், ஒவ்வொரு வருஷமும் இந்த நாளில், சர்வதேசத் தரம் வாய்ந்த எழுத்தாளர் ஒருவரின் மூலம் உலக அரங்க தினச் செய்தி என்று ஒன்று வெளியிடப் படுவதாகும்.. முதலாம் ஆண்டுச்செய்தி(1962), நாடகம் மட்டும் அல்லாது, கவிதை, ஓவியம், நாவல், சினிமா என்று பல்துறைகளிலும் முத்திரை பதித்த ஃபிரெஞ்சு இலக்கியகர்த்தாவான Jean Cocteau என்பவரால்  வெளியிடப்பட்டது. 

இந்தச் செய்தி-ஆசிரியர்களின் வரிசையில், ஆர்தர் மில்லர், பீட்டர் ப்ரூக், பாப்லோ நெருடா, ரிச்சர்ட் பர்டன், யூஜின் அயனஸ்கோ, மார்டின் எஸ்லின், எட்வர்ட் ஆல்பி, கிரீஷ் கர்னார்ட் போன்றோர் குறிப்பிடத் தகுந்தவர்கள். இந்த ஆண்டின் செய்தியை அளித்திருக்கும் Dario Fo ரொம்பவுமே விசேஷமானவர். 1997-ஆம் ஆண்டின் இலக்கியத்துக்கான நோபல் பரிசு பெற்றவர் இந்த ஃபோ. அமைப்பு சாரா இடது சாரி நாடகாசிரியரான இவர், நாடக நடிகையும் பெண்ணிய வாதியுமான தனது மனைவி Franca Rame–உடன் இணைந்து இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பிந்திய கால கட்டத்தில் இத்தாலி முழுவதும் தனது அதிகார-எதிர்ப்பு நாடகங்களை நிகழ்த்திப் பரபரப்பை உண்டு பண்ணியவர். 

இவரது  நாடகங்கள், இத்தாலியில் பதினாறு பதினேழாம் நூற்றாண்டுகளின் மறுமலர்ச்சி-இயக்கக் காலத்தில் பிரபலமாக இருந்த ‘காமெடியா டெல் ஆர்ட்டீ’ என்ற நாடோடித் தெருநாடகக் குழவினரின் அங்கத(Satire) நாடக வகையைச் சேர்ந்தவை. அவற்றின் மூலம் சமகால அரசியல், சமூக, மத அமைப்புக்களை நையாண்டி செய்ததாலும், இத்தாலியின் பாசிச அதிகார மையத்தைக் கேள்வி  கேட்டதாலும்  இவர் அரசின் கோபத்துக்கு ஆளானார். இவரது நாடகக்குழு பல வருஷங்களுக்குத்  தடை செய்யப் பட்டது. 

1970-இல், அமைப்பை எதிர்த்துக் கலகம் செய்த ஓர் இத்தாலிய ரயில்வே தொழிலாளி போலீஸ் காவலில் கொலை செய்யப்பட்டு, அதை வெறும் விபத்தாய்ச் சித்தரித்து மூடி மறைக்க முயற்சிகள் நடந்த போது, ‘ஒரு கிளர்ச்சிக்காரனின் அகால மரணம்’(The Accidental Death of an Anarchist) என்ற நாடகத்தை எழுதி, ஃபோ இத்தாலி முழுதும் மேடை ஏற்றினார். ஃபோவின் இத்தகைய கடும் அரசியல் விமர்சன நடவடிக்கைகளால் எல்லாம் கோபம் கொண்ட இத்தாலிய போலீஸ், நாடக நடிகையும் இவரது மனைவியுமான ஃப்ராங்கா ரேமைக் கடத்திக் கொண்டு போய் ஒரு ரகசிய இடத்தில் அடைத்து வைத்துப் பாலியல் சித்திரவதைக்கு உட்படுத்தியது. இது நிகழ்ந்து இரண்டு மாதங்களுக்குள்ளேயே மீண்டும் மேடையில் தோன்றிய ரேம் இன்னும் அதிக ஆவேசத்தோடும் புது உத்வேகத்தோடும் பாசிச எதிர்ப்புத் தனி-வசனங்களை(Monologue) மேடைகளில் நடித்துக் காட்டி அரசின் நரம்புகளை அதிர வைத்தார். (கிட்டத்தட்ட இதற்கு இணையான சம்பவம் இந்தியாவிலும் நடந்தது. 1989-ஆம் ஆண்டு, டில்லியருகே, ஒரு தெரு நாடக நிகழ்வின் போது தெருநாடகக் கலைஞர் சஃப்தார் ஆஸ்மி ஓர் அரசியல் கட்சிக் குண்டர்களால் தாக்கப்பட்டுக் கொலை செய்யப்பட்டார். இந்தக் கொடூர சம்பவம் நடந்து முடிந்த இரண்டாவது நாளே, மனம் தளராத அவரது மனைவி மொல்லாய்ஷ்ரீ ஆஸ்மி அதே இடத்தில், பாதியில் நின்று போன அதே நாடகத்தைத் தைரியமாக மீண்டும் நடத்திக் காட்டினார்.) ஒத்த எண்ணங்களும், மன இணக்கமும், அசாத்தியக் கொள்கை உறுதியும் கொண்ட இத்தகைய நாடகத் தம்பதியர், உலக நாடக வரலாற்றில் மிகவும் அபூர்வமாகவே தென்படுகிறார்கள்.

அந்த அளவில் டேரியோ ஃபோவின் இந்த ஆண்டைய உலக அரங்க தினச் செய்தி இன்னும் அதிக முக்கியத்துவம் பெறுகிறது. இதில், அவர் எப்படிக் கத்தோலிக்க மத அமைப்பு, தனது  மறுமலர்ச்சி எதிர்வினைகளாகப் பதினாறு, பதினேழாம் நூற்றாண்டுகளில் ‘காமெடியா’ தெருநாடகக் குழுவினரை இத்தாலியை விட்டே ஓடஓட விரட்டியது என்பதையும், அப்போதிருந்த போப்பாண்டவர்  எப்படி மற்ற மத குருமார்களின் தூண்டுதலின் பேரில் ரோம் நகரத்து Tordinona  நாடக அரங்கைத் தகர்த்தெறிய உத்தரவிட்டார் என்பதையும் கோடிட்டுக் காட்டுகிறார். 

அந்தக் காலகட்டத்தில் நாடகம் என்பது  சமயத்துக்கு எதிரானதும், அபசாரமானதும், ஆபாசமானதும், யாருக்கும் பயனற்றதுமான மக்களைத் திசை திருப்பும் மலிவான ஒன்றாகவே சித்தரிக்கப் பட்டிருந்தது. அதனால் அப்போது அதிகாரத்தில் இருந்தவர்களுக்கு அதன் வளர்ச்சி  கவலையை அளித்தது. ஆனால், இதற்கு முற்றிலும் மாறாக இன்றைய மாறிவரும் உலகச் சூழலில் நாடகம் பற்றி எவரும் லட்சியம் கூடப் பண்ணுவதில்லை என்கிற விஷயம் ஃபோவை மிகவுமே வேதனை கொள்ளச் செய்கிறது. ஒரு மிகப் பெரிய ‘கலாச்சார நெருக்கடி’க்கு ஆளாகி இருக்கும் இன்றைய சிக்கல் மிகுந்த வாழ்க்கைச் சூழலில், அழிந்து கொண்டிருக்கும் அரங்கத்தை மீட்டெடுத்து, அன்றைய காமெடியா டெலார்ட்டீயைப் போலவே மீண்டும் மக்கள் மத்தியில் கொண்டு செல்வதில் இன்றைய இளம் நாடகக் காரர்கள் முனைப்பாக இருக்க வேண்டியது எந்த அளவுக்கு அவசியம் என்பதே ஃபோ விடுக்கும் செய்தியின் சாராம்சமாகும்.

உலக அரங்க தினம் கொண்டாடப் படுவதென்பது  ஒரு கலை வடிவை அழியாமல் காப்பாற்றிக் கொடுப்பது, அல்லது அன்றைய நாளில் மக்களைப் பொழுது போக்கு நிகழ்ச்சிகளால் மகிழ்விப்பது என்கிற மாதிரியான வெறும் ஒரு அடையாள நிகழ்வாய்க் குறுகி விடாமல் பார்த்துக் கொள்வதிலேயும் ஐ.டி.ஐ. கவனமாக இருக்கிறது. இந்த முயற்சியின் ஒரு பகுதியாக, ஐ.டி.ஐ.-ஜெர்மனியும் ஐ.டி.ஐ.-சூடானும் இணைந்து, 2004-இல் சூடானின் உள்நாட்டுப் போர் வெடித்திருந்த பழங்குடிப் பகுதிகளில் போய்த் தெரு நாடகங்களை நிகழ்த்தியது. அது மட்டுமல்லாமல் அந்தப் பிரதேசத்தில்  அதுவரை சண்டையிட்டுக் கொண்டிருந்த இரண்டு பழங்குடி மக்களிலிருந்தே ஆட்களைத் திரட்டி, அவர்களை அந்த நாடகங்களில் பங்கேற்கிறவர்களாகவும், பார்வையாளர்களாகவும் ஈடுபடுத்தியது. இதில் சுவாரஸ்யமான விஷயம் என்னவென்றால், இப்படிப் பங்கேற்றவர்களில் இரண்டு தரப்பையும் சேர்ந்த போர் வீர்களும். போலீஸ்காரர்களும் கூட இருந்தனர். இத்தகைய கலை நிகழ்ச்சிகளின் போது, இரண்டு தரப்பினரும் தற்காலிகப் போர் நிறுத்தத்திற்கும் உத்தரவிட்டிருந்தது குறிப்பிட வேண்டிய ஒன்றாகும்.  

இந்த வகையில் உலக அரங்க தினம், பிற தினங்களைப் போலன்றிப் பல தளங்களில் வேறுபட்டுத் தனித்து நிற்கிறது. இது அருகிக் கொண்டிருக்கும் ஒரு கலை வடிவைப் பாதுகாப்பது என்ற அளவோடு மட்டும் நின்று விடாமல், அதை மண்ணும் மாந்தரும் பயன் பெறுமாறு எப்படி வளர்த்தெடுப்பது என்பதிலும் நமக்கு அக்கறை இருக்கிறது. சங்க காலத்தில், சண்டையிட்டுக் கொண்டிருந்த இரண்டு மன்னர்களிடையே போய்க் கவிதை பாடிப் போரை நிறுத்திய புலவர்களைப் பற்றியெல்லாம் நாம் படித்திருக்கிறோம். தனி மனிதச் செயல்பாடான கவிதைக்கே அத்தனை ஆற்றல் இருக்கும் பட்சத்தில், ஒருங்கிணைந்த குழுச் செயல்பாடான நாடகத்திற்கு அதை விட இன்னும் அதிக ஆற்றல் இருக்க வேண்டும். ஆனால், இந்தக் கலை வடிவின் மொத்த உள்-ஆற்றலையும் சமூகம் சரியாய்ப் பயன் படுத்திக் கொண்டதா என்பது  சந்தேகமே.

Theater என்னும் சொல்லை நாடகம் என்று மொழி பெயர்ப்பது சரியாகப் படவில்லை. அப்படிச் செய்தால், அது மேடை நாடகம் போன்ற ஒரு குறிப்பிட்ட வடிவத்தையே சுட்டும் சொல்லாகக் குறுகி விடுகிற அபாயங்கள் உண்டு. மாறாக, அது நாடகம், நாட்டியம், இசை-நாடகம்(Opera), நிழல்க்கூத்து(Shadow theater), பாவைக்கூத்து(puppet theater), தெருக்கூத்து(Folk Theater) என்று பல விரிந்த வெளிகளில் பரவி நிற்பதால், Theater-ஐ அரங்கம் என்றே எழதுவது சரி என்று தோன்றுகிறது. இந்த அரங்கம் என்னும் சொல் நான்கு புறமும் சுவர்கள் சூழ்ந்த ஒரு மூடிய கான்க்ரீட் கூடமாக இருக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை. உயிரற்ற சுவர்களுக்குப் பதிலாக, அது நாலாபுறமும் உயிருள்ள மக்களே சூழ்ந்த திறந்த வெளியாகத் தோற்றம் கொள்வதும் இதில் சாத்தியம் என்பதால், ‘அரங்கத்தின்’ வீச்சு இன்னும் அதிக ஆற்றல் கொண்டதாகிறது.

உலகில் நாடகம் தோன்றிய விதம் பற்றிய சுவாரஸ்யமான புராணக் கதை ஒன்று இருக்கிறது. பிரம்மன் ஐந்தாவது வேதமாக நாட்டிய சாஸ்திரத்தை உருவாக்கி, அதைப் பரத முனிவரிடம் கொடுக்க, அதைப் பெற்றுக் கொண்ட பரதரும் தனது நூறு புத்திரர்களையும், பிரம்மன் அனுப்பிய சில தேவலோகத்துக் கந்தர்வர்களையும் வைத்து உலகின் முதல் நாடகத்தை அரங்கேற்றுகிறார். அதன் பார்வையாளர்களாகத் தேவர்களும், அசுரர்களும் மனிதர்களும் அரங்கில் கூடி யிருக்கின்றனர். 

நாடகத்தின் போக்கு தேவர்களுக்கு சாதகமாக இருக்கவே அசுரர்கள் கோபம் கொண்டு நடிகர்களின் பேச்சு, உடல் இயக்கம் முதலியவற்றைத் தங்களது  மாய சக்தியால் செயலிழக்கச் செய்து நாடகத்தைத் தொடர முடியாமல் செய்து விடுகின்றனர். இதனால் ஆத்திரமடைந்த தேவர்கள் அசுரர்களைத் தாக்க, நாடகம் பாதியில் நின்று போய்க் கலகத்தில் முடிகிறது. இந்த சமயத்தில், நாட்டிய சாஸ்திரத்தைப் பரதரிடம் கொடுத்த பிரம்மன் தலையிட்டு, அசுரர்களை அழைத்துப் பேசி, நாடகத்தின் மேன்மைகளைப் பிரசங்கம் செய்து, நாடகத்தைத் தொடர்ந்து நடத்த விடுமாறு அவர்களுக்கு அறிவுறுத்துகிறார்.

இந்தக் கதையைத் தனது ‘உலக அரங்க தினச் செய்தி’யில்(2002) மேற்கோள் காட்டும் கிரீஷ் கர்னார்ட், தொடர்ந்து இவ்வாறு எழுதுகிறார். “அதற்கப்புறம் அந்த நாடகம் தொடர்ந்து நடந்ததா என்று தெரியவில்லை. ஆனால், நாடகாசிரியன், நடிகன், பார்வையாளன் ஆகிய மூவரும் இடைவெளியற்ற ஒரு தொடர்ச்சியாய் ஒன்றிணைந்து உருவாக்கும் ஒரு நாடகத்தில் இவற்றில் எந்த ஒன்று ஸ்திரத் தன்மை இழந்து வெடிக்கிற போதும் அது அந்த நாடகத்தின் போக்கையே மாற்றி எழுதி விடுகிறது. இந்த அதிசயம் வேறு எந்த ஊடகத்திலும் சாத்தியம் இல்லை."

உடுக்கையிலிருந்து ஓசையும், ஓசையிலிருந்து இசையும், இசையிலிருந்து நாட்டியமும், நாட்டியத்திலிருந்து நாடகமும் பிறந்ததாய்ச் சொல்லும் சுவையான பழந்தமிழ்ப் பாடல் ஒன்று இருக்கிறது. அப்படியானால், அடுத்த கட்டமாக நாடகத்திலிருந்து என்ன பிறக்கும்? பரதர் நிகழ்த்திய முதல் நாடகத்தில் நேர்ந்தது போல் கலகமும் பிறக்கலாம். அல்லது, சூடானின் கலகப் பிரதேசங்களில் நிகழ்த்தப் பட்ட நவீன நாடகங்களில் நேர்ந்த மாதிரித் தீர்வுகளும் பிறக்கலாம். (அவை தற்காலிகமானவயாக இருந்தாலும் கூட). கலகம் இன்றித் தீர்வுகள் இல்லை. கேள்விகள் இன்றிக் கலகம் இல்லை. கேள்வியிலிருந்தே கலகம் பிறக்கிறது. கலகத்திலிருந்தே தீர்வு பிறக்கிறது. அந்த அளவில். கேள்வி, கலகம், தீர்வு அனைத்துமே ஏதோவொரு விதத்தில் எதிர்வினைகளே. இந்த எதிர் வினைகள் தான் அரங்கத்தை, எத்தனை சோதனைகளுக்கிடையேயும், எப்போதும் உயிர்ப்புடன் வைத்திருக்கிறது.                                                                 

                                                                                                                           (தளம்,ஏப்ரல் 2013)                                           

இன்னொரு யுத்தம்(ஓர் உரைச்சித்திரம்)

(பழைய இதிகாசங்களைப் புதிய 

வெளிச்சத்தில் மீள்வாசிப்பு செய்தல்)

(விராட ராஜனின் அரண்மனை. அக் ஞாத வாசம் முடித்துப் பாண்டவர் கள் யுத்த நிமித்தம் மந்திராலோச னைக்காகக் கூடியிருக்கி றார்கள்.)

யுதிஷ்டிரன்: கிருஷ்ணா, துரியோத னிடம் தூது போன அந்தணர் தோல்வியோடு திரும்பி வந்து விட்டார். இனி ஆவதென்ன? யுத்தம் தானா? தருமன் தன் பங்குக்காக சுற்றத்தையே அழித்துக் குவித்தான் என்ற அவப்பெயர் எனக்கு ஏற்பட வேண்டுமா? வேண்டாம். துரியோதனனைச் சந்திக்கிற மனோபலமும் புத்திபலமும் அற்ற ஓர் ஏழைப் பிராமணன் தூது போனதாலேயே இந்த சமரச முயற்சி தோற்றுப் போனது. சாகசங்களில் வல்லவனே! நீயே இதற்குத் தகுதியானவன் எங்கள் பொருட்டு மீண்டும் துரியோதனனிடம் தூது செல். ஐந்து நிலங்களையாவது எங்களுக்காகக்  கேள். அதுவும் இல்லை என்றால் ஐந்து வீடுகளையாவது கேள். யுத்தத்தை மட்டும் கேட்காதே.

பீமன்: (கோபமாய்) இப்படிப் பேசுவதற்கு நீர் வெட்கப்படவில்லையா? ஓர் ஆண்மையும் நெஞ்சுரமும் மிக்க க்ஷத்திரியன் பேசுகிற பேச்சா இது? பதின்மூன்று வருஷங்கள் தினவெடுத்துக் கிடக்கும் என் தோள்களும் மரப் பொந்தில் தூசி மண்டிக் கிடக்கும் அர்ச்சுனனின் அஸ்திரங்களும் இத்தனை காலம் காத்துக் கிடந்தது, கடைசியில் ஒரு மந்திராலோசனை மண்டபத்தில் உமது இந்தப் பேடி உபதேசத்தைக் கேட்பதற்குத் தானா? உமக்காக அன்று அர்ச்சுனன் அந்தப் பெருங்காட்டை அழித்து அழகிய நகராகப் பண்ணியது வீண். உமது தர்மங்களுக்கும் மந்தித்த சாத்வீகங்களுக்கும் காடே ஏற்றது; நாடல்ல.

கிருஷ்ணன்: பீமா, அமைதி கொள். வெற்று வெறியில் அன்று நீங்கள் பண்ணின வீண் சபதங்களுக்காக இன்று உணர்ச்சி வசப்பட்டு உன் அண்ணனின் விவேகங்களைப் பழிக்காதே. தர்மபுத்திரர் எந்த சந்தர்பத்திலும் தர்மமே பேசுவார்.

(பாஞ்சாலி வேகமாய் உள்ளே நுழைகிறாள்.)

பாஞ்சாலி: புருஷோத்தமர்களே, மந்திராலோசனை மண்டபத்தில் அனுமதியின்றிப் பிரவேசித்ததற்காக மன்னியுங்கள். தர்மபுத்திரர் தர்மமே பேசட்டும்! ஆனால், அன்று அந்தப் புலைச்சபையில் விரித்தெறிந்தேனே இந்தக் கருங்கூந்தல்- இதன் கதி?

சகாதேவன்: பெண்ணே, சுருட்டிய கூந்தலை விட இந்த விரித்த கூந்தலே உனக்கு இன்னும் சோபையைக் கூட்டுகிறது! அதைக் கெடுத்துக் கொண்டு ஏன் கூந்தலை முடித்துக் கொள்ள ஆசைப்படுகிறாய்?

கிருஷ்ணன்: (புன்னகையோடு) ஆமாம், பாஞ்சாலி. உன் கூந்தல் எத்தனை நீளம் தெரியுமா! மேகம் கண்டு தன் முழுத்தோகையையும் விரித்துக் கொண்டு நிற்கும் ஒரு மாலைக் காலத்து மயிலைப் போல நீ இப்போது காட்சி தருகிறாய்.

திரௌபதி: (சினத்தோடு) சே, இந்த ஆடவர்கள் எத்தனைக் கொடூரமான ரசனை படைத்தவர்கள்! குருதி கொதிக்க வேண்டிய நேரத்திலும் இவர்கள் ஒரு பெண்ணின் கூந்தலை ரசித்துக் கொண்டு நிற்கிறார்கள். ஐயோ, நீங்கள் எல்லாம் ரசிப்பதற்காகவா நான் என் கூந்தலை அவிழ்த்தெறிந்தேன்? என் சுயமரியாதைகள் அனைத்தும் உங்கள் சுயநலமிக்க வறட்டு தர்மங்களின் கனலில் உருகி வெந்து போக வேண்டியது தானா? மனைவியின் உணர்வுகளை மதிக்கிற புருஷன் ஒருவன் கூட இந்த உலகில் தோன்றவே மாட்டானா? (துயரத்தோடு வெளியேறுகிறாள்)

(கிருஷ்ணன் கைகளைக் கட்டிக் கொண்டு குறுக்கும் நெடுக்கும் உலவுகிறான். சற்று நேரம் அவையில் அமைதி நிலவுகிறது. எல்லோர் முகத்திலும் கவலை படர்ந்திருக்கிறது. கிருஷ்ணனே மௌனத்தைக் கலைக்கிறான்.)

கிருஷ்ணன்: இந்தப் பிரச்சனையை ஏன் வீணே வளர்க்கிறீர்கள்? தர்மன் யுத்தத்தை விரும்பவில்லை. உங்களில் ஒவ்வொருவராய்ச் சொல்லுங்கள். யாருக்கு யுத்தத்தில் விருப்பமுண்டு, யாருக்கு இல்லை?

(மறுபடியும் மௌனம் பரவுகிறது. எல்லோரும் ஒருவர் முகத்தை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டு பேசாமால் இருக்கிறார்கள். சட்டென்று பீமன் எழுந்து வந்து தன் கதையைக் கண்ணனின் முன் தரையில் வெறுப்போடு வீசி எறிகிறான்)

பீமன்: என் கதை உளுத்துப் போகட்டும் கிருஷ்ணா. மூத்தவனின் வழி நிற்பது தானே இளையவனின் தருமம்? யுத்தத்தை நீ போய்த் தாராளமாய்த் தவிர்த்து விடலாம்.

(அர்ச்சுனன் எழுந்து வந்து தனது காண்டீபத்தைத் தரையில் போடுகிறான்.)

அர்ச்சுனன்: என் காண்டீபமும் எந்த மரப் பொந்திலாவது தொடர்ந்து உறங்கட்டும். என் அம்பறாத்தூணியில் இனி அரண்மனைப் பெண்கள் அர்ச்சனைக்குப் புஷ்பங்கள் எடுத்துச் செல்லட்டும். யுத்தம் எதற்கு? அண்ணன் சொற்படி ஐந்து வீடுகளையாவது யாசகம் பெற்று அந்தணர்களைப் போல உஞ்சவிருத்தி பண்ணிக் கொண்டு சமாதான சக வாழ்க்கை வாழ்வோம்.  

நகுலன்: (எழுந்து வந்து) கூடவே துரியோதனிடம் எனக்கு ஒரு குதிரை லாயம் மட்டும் தானமாய் வாங்கி வா, மதுசூதனா. மனிதர்களுடன் யுத்தம் பண்ணுவதை விடக் குதிரைக்குக் கொள்ளு காட்டுவது சுகமானது!

கிருஷ்ணன்: சகாதேவா! நீ என்ன சொல்லப் போகிறாய்?

சகாதேவன்: மூத்தவனின் தர்மமே இளையவனின் தர்மமாமே? அவ்விதமானால் புருஷன்மார்களின் தர்மமே மனைவியரின் தர்மம் என்பதும் சரி தான். அடடா! புருஷனை விட மனைவி இளையவளாய் இருக்க வேண்டியதின் சூட்சுமம் இப்போதல்லாவா விளங்குகிறது! இனித் திரௌபதியின் தர்மத்தைப் பற்றி நமக்கென்ன கவலை? அர்ச்சுனனிடமிருந்து நன்கு தீட்டிய வாளாய் ஒன்று எனக்கு வாங்கிக் கொடு, கிருஷ்ணா. திரௌபதியின் அந்த அழகிய தலைக் குழலை முழுமையாய் அரிந்து கொய்து விடுகிறேன். இனி அது அவளுக்கெதற்கு? நீ சந்தோஷமாய்த் தூது போய் சமரசம் பேசி விட்டு வரலாம். வரும்போது முடிந்தால், அஸ்தினாபுரத்துச் சுவடிச் சாலையிலிருந்து தத்துவச் சுவடிகள் ஏதாவது இரவலாய் வாங்கி வா. அமைதிக் காலத்தில் அவை எனக்குக் கொறிப்பதற்குப் பயன்படும்.

துருபதன்: (துக்கம் தோய்ந்த குரலில்) அர்ச்சுனனை மணக்கவென்று ஒரு மகளும், துரோணரை வதைக்கவென்று ஒரு பிள்ளையும் வரம் வேண்டிப் பெற்றேன். முன்னது மெய்யானது. பின்னது பொய்யாகி விடுமா?

சகாதேவன்: (சிரித்து) முன்னதே ஐந்தில் ஒரு பாகம் தான் மெய்யாகி இருக்கிறது துருபதரே! அர்ச்சுனன் பெற்றுக் கொண்டது துரௌபதியில் ஐந்தில் ஒரு பங்கு தானே!

திருஷ்டத்யும்னன்: (சீற்றத்தோடு) விளையாடுவதற்கு இது நேரமில்லை. துரோணரை சம்ஹரிக்கும் நோக்கிலேயே என் பிறப்பு நேர்ந்தது. அது இந்தப் போர் நிறுத்த முயற்சிகளால் பயனற்று வீணாகப் போகிறது.

சகாதேவன்: (விரக்திச் சிரிப்போடு) ஒரு பிறப்பின் நோக்கம் இன்னொன்றின் மரணமாய் இருத்தல் மிகவும் கொடிய விசித்திரம் தான். மனித நாகரிக வளர்ச்சியில் எங்கோ வெளித்தெரியாமால் கோளாறு நேர்ந்திருக்கிறது.

கிருஷ்ணன்: திருஷ்டத்யும்னா, உன் தந்தை பெற்ற வரம் பொய்க்குமானால், துரோணரைப் போன்ற ஒரு மகாவீரரை இந்த உலகம் பாதுகாத்துக் கொள்ளும். ஒரு சுத்த வீரன் சாகாமல் எஞ்சியிருப்பது க்ஷத்திரிய குலத்துக்கு நல்லது தானே!

சகாதேவன்: அது போலவே திரௌபதியின் சபதமும் பொய்க்குமானால் பெண்குலத்துக்கே நல்லதாய் முடியும். ஏனென்றால், வருங்காலத்தில் ஓர் ஆணை நம்பித் தன் கூந்தலை அவிழ்த்தெறிகிற அசட்டுத் தனத்தை எந்தப் பெண்ணும் செய்ய மாட்டாள்.

கிருஷ்ணன்:(கனைத்து) நல்லது, ராஜகுமாரர்களே! அப்படியானால் நான் புறப்படுகிறேன். துரியோதனன் மனதை மாற்றி நல்ல செய்தியோடு வருவதற்கு முயலுவேன். யுதிஷ்ட்ரரே, உங்கள் எல்லாரிடமும் அபிப்பிராயம் கேட்ட மாதிரியே துருபத குமாரியிடமும் ஒரு வார்த்தை கேட்டு விட்டுப் போவதில் உமக்கு ஆட்சேபனை இல்லையே?

யுதிஷ்ட்ரன்: சே,சே..வேண்டாம். அரச விவகாரங்களில் பெண்களிடம் அபிப்பிராயம் கேட்பது நமது நியதி இல்லை. அது விவேகமும் அல்ல.

சகாதேவன்: உண்மை தான் கிருஷ்ணா! பெண்கள் நமக்குத் தேவையாய் இருப்பது அந்தப்புரங்களில் மட்டுமே. அபிப்பிராயங்களில் அல்ல. பாவம், அவர்கள் அபலைகள்! பிள்ளை பெறுவதற்கு மேல் அவர்களுக்கு வேறொன்றும் செய்யத் தெரியாது. ஆண்களே வருங்காலத்தில் பிள்ளை பெற முடியும் என்றால், அந்த சிரமத்தையும் அவர்களிடத்தில் கொடுக்க வேண்டிய அவசியம் நேராது!

யுதிஷ்ட்ரன்: சகாதேவன் எல்லாரையும் குழப்புவது என்று தீர்மானித்து விட்டான். கிருஷ்ணா, நீ யாரிடம் வேண்டுமானாலும் அபிப்பிராயம் கேட்டுக் கொண்டு போ. உனது தூதே எனக்கு முக்கியம். அது பற்றி யார் சொல்கிற அபிப்பிராயாங்களும் அல்ல.

(கிருஷ்ணன் கிளம்புகிறான். சகாதேவன் எதையோ நினைத்து வாய்விட்டுச் சிரிக்கிறான். கிருஷ்ணன் திரும்பிப் பார்க்கிறான். சகாதேவன் ‘ஒன்றுமில்லை, கிருஷ்ணா, நீ போ..’ என்கிறான். கிருஷ்ணன் நிலைவாயிலைக் கடக்கிற போது தானும் எதற்கோ சிரித்து விட்டுப் போகிறான்.)

***********

(வேறு காட்சி)

(அரண்மனை அந்தப்புரம். திரௌபதியும் கிருஷ்ணனும் உரையாடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.)

திரௌபதி: (சிவந்த விழிகளோடு) அங்கிருந்தவர்கள் எல்லாம் ஆண்பிள்ளைகள் தானா, அல்லது, தன்மானத்தை அடகு கொடுத்து விட்ட கோழைகளா?

கிருஷ்ணன்: அவர்களைப் பார்த்தால், ஆண் பிள்ளைகளைப் போலத்தான் தோன்றியது, துருபத குமாரி! சமாதான நாட்டம் கோழைத்தனத்தோடு சேர்த்தியாகுமா?

திரௌபதி: (ஏதோ யோசித்து விட்டு) அவர்கள் ஆண் பிள்ளைகளாகத்தான் இருக்க வேண்டும். ஏனென்றால், எந்த சந்தர்ப்பத்திலும் ஆண் பிள்ளைகள் அப்படித் தான் நடத்து கொள்வார்கள்.

கிருஷ்ணன்: எப்படி நடந்து கொள்வார்கள்?

திரௌபதி: தங்கள் சுயதர்மத்தையே மேலானதாகக் கருதுவார்கள். பெண்களை வெறும் அடிமைச் சரக்காய் எண்ணுவார்கள். அவர்களின் மனோபாவங்களை ஓர் ஒப்புக்காகக் கூடக் கணக்கில் கொள்ள மாட்டார்கள்.

கிருஷ்ணன்: நீ என்ன சொல்கிறாய்? ஒரு பெண்ணின் சபதத்துக்காகக் கணக்கற்ற ஆண்கள் யுத்த களத்தில் சண்டையிட்டுக் கொள்ள வேண்டும் என்கிறாயா?

திரௌபதி” (சிறிது மௌனத்திற்குப் பின்) ஒரு பெண்ணின் சரீரத்துக்காக மட்டுமே அவர்கள் சண்டையிட்டுக் கொள்ள வேண்டுமா, கிருஷ்ணா?

கிருஷ்ணன்: (தடுமாற்றங்களுடன்) பெண்ணிடம் அபிப்பிராயம் கேட்காதே என்று இதற்குத் தான் தர்மபுத்திரர் சொன்னார் போலிருக்கிறது!

திரௌபதி: (ஆவேசத்துடன்) அப்படியா சொன்னார்? ஐயோ, இது எத்தகைய அவமானம்! ஒரு பெண்ணின் உணர்வுகளைப் பலியிடுவது தர்மருக்கு இது மூன்றாவது தடவை! தன்மானமுள்ள எந்த ஒரு க்ஷத்திரியப் பெண்ணும் இதைத் தொடர்ந்து சகித்துக் கொள்ள மாட்டாள்.

கிருஷ்ணன்: மற்ற இரண்டு தடவைகள் எது, எது திரௌபதி?

திரௌபதி: தன் தாயின் வார்த்தைகளைச் சாக்காகக் காட்டி, அர்ச்சுனன் வெற்றி கொண்ட என்னை, ஐவருமே பங்கு போட்டுக் கொண்டது, முதல் தடவை. பின் அந்த நீசர்களின் சபையில் அந்தப் பாவி துச்சாதனன் என்னை நிர்வாணமாக்க முயன்ற போது, பொங்கி எழுந்த வீமனையும் அர்ச்சுனனையும் அடக்கி விட்டுத் தானும் பேடியாய்ச் செயலற்று அமர்ந்திருந்தது இரண்டாம் தடவை.

(கிருஷ்ணன் பதில் பேசாது கைகளைக் கட்டிக் கொண்டு உலவுகிறான்.)

திரௌபதி: கிருஷ்ணா, அந்த சகாதேவன் எதுவும் சொல்லவில்லையா?

கிருஷ்ணன்: சொன்னான், திரௌபதி. உன் கூந்தலை அரிந்து கொய்து விட்டு யுத்தத்தையும் நிறுத்தச் சொன்னான்.

திரௌபதி: (முகத்தில் ஒரு மின்னல் ஓட) ஆகா, அவன் புத்திமான்! ஒரு பெண்ணின் சுயமரியாதையைத் தான் அவன் கூந்தல் என்று குறிப்பிட்டிருக்கிறான். கிருஷ்ணா, சதா பெண்கள் மத்தியிலேயே இருந்து பழகிய ஆண்பிள்ளையாயிற்றே, நீ? ஒரு பெண்ணின் இயல்புகள் கொஞ்சமேனும் உன்னிடம் தொற்றியிருக்காதா? என் மனப் போராட்டாங்களின் நியாயங்களை நீயாவது புரிந்து  கொண்டு எனக்கு உபகாரம் செய்.

கிருஷ்ணன்: தூது போகாதே என்கிறாயா?

திரௌபதி: இல்லை, கிருஷ்ணா. ஆனால், இந்த தூதை ஒரு நாடகமாக்கு. பெண் தர்மத்தைக் காப்பாற்ற வேண்டி இந்த ஆண்பிள்ளைகளை யுத்தத்தில் இழுத்து விடு.

கிருஷ்ணன்: இது அதிகபட்சமான வேண்டுகோள் திரௌபதி! வேறு ஏதேனும் கேள்.

திரௌபதி: கிருஷ்ணா, நீயும் நன்றி மறந்தாய். அன்று ஆற்று நீரில் நீ உன் கௌபீனத்தைப் பறிகொடுத்து விட்டுக் கரையேற முடியாமல் தவித்த போது, என் சேலைத் தலைப்பைக் கிழித்து உன் பக்கம் வீசி உன்னை அந்த இக்கட்டிலிருந்து காப்பாற்றினேன்...

கிருஷ்ணன்: அதற்குப் பிரதி தான் நான் எப்போதோ செய்து விட்டேனே? அன்று, துரியோதனன் சபையில் உன் புருஷன்மார்கள் கையாலாகாதவர்களாய்ச் சமைந்து கிடந்த போது, குவியல் குவியலாகச் சேலைகளை அனுப்பி உன் மானம் காத்தது உபகாரம் இல்லையா, துருபதபுத்ரி?

திரௌபதி: அதற்காக நான் உனக்குக் கடமைப் பட்டிருக்கிறேன், கிருஷ்ணா. ஆனால், அன்று நீ செய்தது, என் கணக்கில் பிரதி உபகாரம் என்பதை விட,, உன் கணக்கில் பரிகாரமாகத் தான் அது வரவு வைக்கப் பட்டிருக்கிறது. உனக்கு  நினைவிருக்கிறதா, கிருஷ்ணா, அன்றைக்கு யமுனைக் கரையில் அத்தனை யாதவப் பெண்களின் புடவைகளையும் ஒளித்து வைத்து, அவர்களின் தவிப்பை வேடிக்கை பார்த்த உன் அந்தப் பொல்லாத விளையாட்டை? அது ஒரு வெறும் பிள்ளைப் பிராயத்துக் குறும்பு தான் என்பதையும், அதைத் துச்சாதனின் நீசத் தனத்தோடு ஒப்பிடுவது தவறு என்பதையும் நான் அறிவேன். இருந்தாலும், ஒரே மாதிரியான செயல்கள், நோக்கங்கள் வேறு வேறானாலும், தங்கள் தோற்றப் பிழைகளால் தவிர்க்க முடியாமல் அறிவு மயக்கங்களை  உண்டு பண்ணி விட்டுப் போய் விடுகின்றன.

கிருஷ்ணன்: என்னைத் தர்மசங்கடத்தில் இழுத்து விடுகிறாய் பெண்ணே.

திரௌபதி: ஒவ்வொரு தர்மமும் ஒரு சங்கடம் தான் கண்ணா! நீ என் பொருட்டு வரவழைக்கப் போகிற இந்த மகா யுத்தம், வெறும்  பங்காளிப் போராட்டமாய் வெளி உலகுக்குத் தோற்றம் காட்டட்டும். ஆனால் இதன் பின்னணியில் தொடர்ந்து நசுக்கப் பட்ட ஸ்த்ரீபிம்பமே இந்த ஆண் வர்க்கத்தைப் பழி தீர்க்கிற ஆவேசத்தோடு சூட்சுமமாய் விஸ்வரூபமெடுத்து உள் நிற்கும். புருஷ தர்மங்களைப் பேணுவதே ஒரு பெண்ணின் தொழிலாக ஆதிக்க வெறியில் இவர்கள் இங்கே ஸ்தாபித்த அந்தப் புலைச்சாத்திரம் இந்த யுத்தத்தில் இவர்களோடு சேர்ந்து தானும் மரணமடையும். பாண்டவர்கள் ஜெயித்த பிற்பாடும் கூட, இந்தப் படுகொலைகளைத் தவிர்க்க முடியாமால் தாங்கள் அதர்மவான்களாகிப் போனதற்காக அல்லும் பகலும் அவர்கள் மனம் அமைதியின்றிப் புழுங்கும்....

கிருஷ்ணன்: திரௌபதீ, சாந்தமடை. உன் ஆசைகளை நான் நிறைவேற்றி வைக்கிறேன். மகாபாரதப் போர், ஒரு பங்குப் பிரச்சனையாய் பாண்டவர்களுக்கும் அவர்களது  நூறு சகோதரர்களுக்கும் நேர்ந்ததென்று நாளைய உலகம் நன்றாய் ஏமாறும். ஏன் இந்த வியாசன் கூட அவ்விதமே ஏமாறுவான். ஆனால், அது உண்மையில் ஓர் ஆண்-பெண் கௌரவப் பிரச்சனையாய், திரௌபதிக்கும் அவளின் ஐந்து புருஷர்களுக்கும்  நடந்த யுத்தம் என்பது நீயும் நானும் மட்டுமே அறிந்த ரகசியங்களாய் இருக்கும்.

திரௌபதி: (கண்ணீரைத் துடைத்துக் கொண்டு) கிருஷ்ணா, உண்மையில் உன் வாக்கு சத்தியமாகுமா? எனக்கு நீ அத்தகைய உதவியும் செய்வாயா?

கிருஷ்ணன்: செய்கிறேன் பாஞ்சாலி. இந்தத் தூதை வீணாக்குவதற்காகவே, துரியோதனின் விருந்தேர்ப்பாடுகளை எல்லாம் புறக்கணித்து விட்டு, அந்த ஏழை விதுரன் வீட்டில் போஜனம் பண்ணி விட்டுப் போவேன். திருதராஷ்டிர புத்திரனுக்கு இதை விடப் பெரிய அகௌரவம்  வேறு நேரமுடியாதாகையால், அவன் எரிச்சலடைந்து தூதுவனாகப் போகும் என்னை அவமானப் படுத்தி விரட்டுவான். பாண்டவர்களின் தூது தோற்கும். திரௌபதியின் அந்தரங்கம் வெல்லும். யுத்தம் மூளும்.

திரௌபதி: அந்த யுத்தகளத்திலேயே பெண்ணைப் பணயப் பொருளாக்கிப் பகடை ஆடிய இந்த ஆண்களின் அகங்காரம் அழிந்து நிர்மூலமாகும்..(சற்று அமைதிக்குப் பின்) இதில் உனக்கும் லாபங்கள் உண்டு கிருஷ்ணா. அரண்மனை விருந்தை விலக்கி விட்டு அந்த ஏழை விதுரனின் குடிலில் உணவருந்தப் போவதால், உனக்கு ஏழைப் பங்காளன் என்று இன்னொரு திருநாமம் கிட்டும்!

கிருஷ்ணன்: (நழுவுகிற மேலங்கியைச் சரி செய்து கொண்டு) உன்னை அந்தப் பாண்டு புத்திரர்கள் ரொம்பவுமே  குறைவாக எடை போட்டு விட்டார்கள், திரௌபதி! சரி, நான் வரட்டுமா? கடைசியில் நீயே ஜெயித்தாய்.

திரௌபதி: ஆமாம்; ரகசியமாய்! ஏனென்றால், ஓர் ஆணின் ஜெயங்களைப் போல், ஒரு பெண்ணின் ஜெயங்கள் அம்பலத்துக்கு வருவதில்லை. அல்லது, அப்படி வர அனுமதிக்கப் படுவதில்லை.

கிருஷ்ணன்: (போகிற போக்கில்) ஆனால், ஒரு பெண் ஜெயிப்பதற்கும் கடைசியில் ஓர் ஆண் பிள்ளையே வேண்டி இருக்கிறதென்பதை மறந்து விடாதே, பாண்டவ தேவி!

திரௌபதி: (பெரிதாய்ச் சிரித்து) அநீதி இழைக்கப் பட்ட வர்க்கத்திற்கான பிராயச்சித்தம், அநீதி இழைத்த வர்க்கத்திடமிருந்து வருவது தான் நியாயம், கிருஷ்ணா!

(கிருஷ்ணன் பதில் எதுவும் சொல்லத் தெரியாமல், ஓர் அசட்டுச் சிரிப்புடன் அங்கிருந்து நழுவுகிறான். திரௌபதி, தான் கடைசியாய்ச் சொன்னதை நினைத்தோ  என்னவோ, தனக்குத் தானே குலுங்கிச் சிரித்துக் கொண்டிருக்கிறாள். அந்தச் சிரிப்பின் குலுங்கலில் அவளது விரிந்த கூந்தலின் பிரிந்த முடிக் கற்றைகள் அதிர்ந்து அதிர்ந்து, தீப ஒளியில்  தீ நாக்குகள் போல் காற்றில் அலைகின்றன.)

(திண்ணை-25.05.14)

---------------------------------------------------

மணிமேகலையின் கண்ணீர்-(நாடகம்:கணையாழி வெள்ளி விழா மலரில் (1990) வெளியானது)

                                                                                  .

அரங்கத்தின் நடுவிலிருந்து ஒருவன் பயத்துடனும் பரபரப்புடனும் மேடைக்கு ஓடி வருகிறான். உடம்பு இறைக்கிறது. ஆயாசத்துடன் பெஞ்சில் அமர்கிறான். கையில் புத்தகங்கள் திணித்த பழைய பை இருக்கிறது. அது அந்த அவசரத்தில் கீழே விழுந்து சிதறுகிறது. அதைப் பொறுக்க சக்தி இன்றி, உடம்பு இறைக்க, நின்று பார்க்கிறான். பிறகு, குனிந்து மெதுவாய் ஒவ்வொரு புத்தகமாய்ப் பொறுக்கித் தூசி தட்டுகிறான். இருமுறை இருமுகிறான். தோளில் தொங்குகிற குடுவையிலிருந்து தண்ணீரைக் குடிக்கிறான். கடைசி சொட்டுக்குப் பின்னும், அதிலிருந்து நீர் வராதா என்று ஏங்குகிற மாதிரி, அதை வாய்க்கு நேராகக் கவிழ்த்தபடி நிற்கிறான்.

பின்னால் இரண்டு பெண்கள் சிரிக்கிற குரல் மட்டும் கேட்கிறது. வெள்ளைத் துணியில் சட்டென்று கைகொட்டி ஆரவாரிக்கும் தோற்றத்தில் சில நிழல்கள் மறைந்து போகின்றன. தொடர்ந்து நிசப்தம் நிலவுகிறது. பின் மேடையில் வெளிச்சம் பரவுகிறது. மங்கலான வெளிச்சம். அவன் ஒரு காலை ஒரு கையால் கட்டிக் கொண்டு உட்கார்ந்து, மாறி மாறிப் புத்தகங்களைப் புரட்டுகிறான். திடீரென்று அவனுக்கு விக்குகிறது. விக்கல் பெரிதாகிப் பெரிதாகி வளர அதே கதியில் தபேலாவின் ஒலி சிறிது சிரிதாய்ப் பின்னணியில் பெரிதாகி ஒலித்து அடங்குகிறது. மறுபடியும் அவன் தண்ணீர்க் குடுவையை எடுத்து வாய்க்கு மேல் கவிழ்க்கிறான். ஒரே ஒரு சொட்டு மாத்திரம் விழுகிறது. மீண்டும் மேடையில் வெளிச்சம் மங்குகிறது. பின்னால், வெள்ளைத் திரையில் நிழல்கள் தோன்றி பழைய படியே சிரித்து எக்காளமிடுகின்றன. அவன் சோர்ந்த நிலையில் நாலைந்து புத்தகங்களைத் தலைக்கு அணை கொடுத்து பெஞ்சில் படுத்துக் கொள்கிறான். இப்போது வயலினிலிருந்து நடுக்கமான சுருதிகள் மெல்லப் பரவுகின்றன.

(பின்னணியில்) மூன்று குரல்கள்: (நகைப்புடன்) அதென்ன அட்சய பாத்திரமா, கவுக்கக் கவுக்கப் பெருகி வரத்துக்கு!

(அவன் திரும்பிப் பார்க்கிறான். குரல்கள் சட்டென்று தேய்ந்து போகின்றன. அவன், திடுக்கிட்டு எழுந்து, உட்கார்ந்து தலைக்கு அணை கொடுத்திருந்த புத்தகங்களை எடுத்து எதையோ தேடுகிறான். ஒவ்வொரு பக்கமாய்ப் புரட்டுகிறான். ஒரு குறிப்பிட்ட பக்கம் கிடைத்தவுடன், சற்று நிதானித்து, சோர்வு மிக்க குரலில் படிக்கிறான்.)

அவன்: "மண்டிணி ஞாலம் எங்கும் உண்டி கொடுத்தோர் உயிர் கொடுத்தோரே.."

(திரும்பத் திரும்ப உண்டி கொடுத்தோர் கொடுத்தோரே .." என்கிற வார்த்தைகள் எதிரொலிக்கின்றன.)

(அரங்கில் மீண்டும் இருள் பரவுகிறது. கலீர்..கலீர்.. என்று சலங்கைச் சத்தம் கேட்கிறது. பின்னால் வெண் திரையில் மூன்று நிழல்கள் ஒன்றை ஒன்று துரத்திக் கொணடு ஓடுகின்றன. இரண்டு பெண்கள் சிரிப்பது கேட்கிறது. தொடர்ந்து ஒரு பெண் குரல் விசும்புகிற சத்தம். அழுகை தேய்ந்து, சிரிப்புகள் மேலே எழும்புகின்றன. மறுபடியும், அழுகை ஒலி எழும்பி மெல்லத் தேய்கிறது. விளக்குகள் அணைகின்றன. இப்போது சுருதிப் பெட்டியிலிருந்து சுருதிகள் கிளம்பி வருகின்றன.)

குரல்: (சுருதியோடு இணைந்து)

அன்னாத் பவந்தி பூதானி

பர்ஜன்யாத் அன்ன சம்பவ

யக்ஞாத் பவந்தி பர்ஜன்யோ

யக்ஞ: கர்ம சமுத்பவ...

இன்னொரு குரல்: அன்னம் பிரம்மா உபாசதே..

அன்னம் பிரம்மா உபாசதே..

குரல்: உண்டி கொடுத்தோர் உயிர் கொடுத்தோரே...

குரல்கள்: உண்டி கொடுத்தோர் உயிர் கொடுத்தோரே...

(மீண்டும் ஒரு முறை)

(பின்னால் மறுபடியும் சிரிக்கிற குரல்கள்... தொடர்ந்து அழுகிற குரல்..மாறி மாறிச் சலங்கை சப்தங்களுடன் நிழல்கள் வெள்ளைத் திரையில் ஒன்றை ஒன்றை துரத்திக் கொண்டு ஓடுகின்றன. சட்டென்று நிசப்தம். மேடையில் சில நொடிகள் இருள். பின் வெளிச்சம் வருகிற போது அவன் புத்தகங்களுக்கிடையே மல்லாக்கக் கிடந்தபடி முனகுகிறான்.)

பசி...பசி...தாகம்..பசி...பசி...

(பின்னால் நிறையக் குரல்கள் பசி..பசி..என்று எதிரொலிக்கின்றன.)

(மறுபடியும் பெண்களின் சிரிப்பொலி சலங்கைச் சப்தம் கேட்கிறது. அரங்கை இருள் சூழ்கிறது. பசி முனகல் மெல்ல வருகிறது. ஒளி ஒரு பக்கம் மட்டும் குவிகிறது. சிவப்பு ஆடையுடன் விரித்த தலையுடன் ஒற்றைச் சிலம்புடன் ஒரு பெண் நடந்து வருகிறாள். இவள் பார்வையாளர்களுக்கு முதுகு காட்டியபடி, மேடையின் விளிம்பில் ஆரம்பித்து, பின் திரை வரை 'திம் திம்' என்று சப்தம் எழுப்பி நடக்கிறாள். திரையை அடைந்ததும், அங்கேயே இடுப்பில் கை ஊன்றி நிற்கிறாள். இந்த சமயம், மேடையின் மறுபுறம் ஒளி குவிகிறது. இதே தோற்றத்தில் விரித்த தலையோடு இன்னொரு பெண் கையில் ஒரு குறுவாளுடன், பார்வையாளருக்கு முதுகு காட்டி அதே 'திம் திம்' ஒலியுடன் நடந்து சென்று- பின் திரைக்கு அருகில் நின்று கொள்கிறாள். இப்போது, ஒளி அவன் மீது குவிகிறது. அவன் இருபுறமும் மாறி மாறி அவர்களைப் பார்க்கிறான். அவர்களின் முகம் அவனுக்குப் புலப்படுவதில்லை. திடீரென்று வயிற்றைப் பிடித்துக் கொள்கிறான். பசி..தாகம்..என்று முனகுகிறான்.)

(இடது புறத்துப் பெண் சிரிக்கிறாள்)

அவன்: (கோபத்துடன் திரும்பிப் பார்த்து) என்ன சிரிப்பு?

இடப்புறத்துப் பெண்: (இரைந்த குரலில்)

தெய்வம் தொழாஅள் கொழுநன் தொழுதெழுவாள்

பெய்யெனப் பெய்யும் மழை...

(தொடர்ந்து ஜோ..ஜோ..என்று குரல் எழுப்பி, கைகளை உயர்த்தி மழை பெய்கிற மாதிரி அபிநயிக்கிறாள்.)

அவன்: (மழை எதுவும் காணாமல், நாக்கைத் துருத்தி, நாலா புறமும் முகத்தைத் திருப்பித் தவிக்கிறான். பின், வலது புறத்துப் பெண்ணைப் பார்த்து) நீ யாரம்மா?

(வலது புறத்துப் பெண், இப்போது சட்டென்று கை கால்கள் எல்லாம் அதிர விஸ்வரூபம் எடுப்பது போல் அபிநயித்து நிற்கிறாள்.)

வலது புறத்துப் பெண்: எங்கே துரியோதன

துச்சாதன ரத்தம் பீமா?

கொண்டு வா, இங்கே ஒரு குடம்!

இது எந்த ரத்தம்?

தலை ரத்தமா? தொடை ரத்தமா?

எந்த ரத்தமாய் இருந்தால் என்ன?

எந்தப் பகுதி ரத்தமும் இந்த நிறம் தானே?

கொட்டு என் தலையில்..

கூந்தலை முடிந்து எத்தனை நாளாயிற்று?

(சட்டென்று மேடையில் சிவப்பு ஒளி பரவி வருகிறது. யுத்த முரசு பின்னணியில் ஏழெட்டு முறை அதிர்ந்து ஓய்கிறது.)

அவன்: யாரு நீங்க ரெண்டு பேரும்? இப்ப எனக்குப் பசிக்குது. சோறு இருக்கா உங்க கையிலே..?

வலது புறத்துப் பெண்: ரத்தம் வைத்திருக்கிறேன் வேண்டுமா? என் குழலில் பூசியது போக எஞ்சிய ரத்தம். துரியோதனின் தொடையிலிருந்து பீமன் கதை உறிஞ்சி எடுத்த ரத்தம். ஒன்பதாயிரம் வருஷம் போயும் இன்னும் உறையாத ரத்தம்.

(இரு பெண்களும் இப்போது, தபேலாவின் ஜதிகளுக்கு ஏற்பக் கால்களைப் பரப்பி நடனம் ஆடிக் கொண்டே, இடம் மாறி நிற்கிறார்கள்.)

(மனிதன் இப்போது எழுந்து, அவர்கள் இருவருக்கும் நடுவில் மண்டியிட்டு நின்று ஆகாயத்தைப் பார்த்துக் கைகளை நீட்டுகிறான்.)

மனிதன்: சக்தீ, சக்தீ, சக்தீ..

என் முன்னால் வா..

என் பசி தீர, சக்தீ வா.

என் தாகம் தீர, சக்தீ வா..

எனது சக்தியை எனக்கு மீட்டளிக்க

சக்தீ, சக்தீ..

நீ எங்கிருந்தாலும் வா..

(அந்த இரண்டு பெண்களும் சிரிக்கிறார்கள்)

அவன்: (திரும்பி, கோபமாய்) ஏன் சிரிக்கிறீங்க?

இரு பெண்களும்: நாங்களே சக்திகள்..எங்களை முன்னால் வைத்துக் கொண்டு, எங்கோ முறையிடுகிறாயே?சிரிக்காமல் என்ன செய்வது?

(அவன் மெல்லத் தலை குனிகிறான். ஒளி மங்குகிறது. தபேலாவின் ஜதிகள் மறுபடியும் மெல்ல ஆரம்பித்துப் பெரிதாகக் கேட்கின்றன.

இடது புறத்திலிருந்து மூன்று உருவங்கள் துப்பட்டியைப் போர்த்திக் கொண்டு மெதுவாய் மேடையில் பிரவேசிக்கின்றன. அவர்களின் முகங்கள் அந்தப் பெண்களின் பக்கம் திரும்பி இருக்கின்றன.)

முதல் ஆள்: (முதுகைக் கூனி நடந்து கொண்டே) பசிக்குச் சோறு தருவியா?

இரண்டாம் ஆள்: தாகத்துக்குத் தண்ணி தருவியா?

மூன்றாம் ஆள்: நோய்க்கு மருந்து தருவியா?

(மூவரும் இருளில் மறைகிறார்கள். அந்த இரு பெண்களும், கால்களை வீசி அபிநயத்தோடு அசைந்து மறுபடியும் இடம் மாறுகிறார்கள்.)

இடது புறத்துப் பெண்: (சட்டென்று திரும்பி) நான் கற்புக்கரசி.

வலது புறத்துப் பெண்: (அவ்விதமே திரும்பி) நான் காவல் தெய்வம்.

இடது புறத்துப் பெண்: நான் காவிய நாயகி.

வலது புறத்துப் பெண்: நான் இதிகாசத் தலைவி.

இடது புறத்துப் பெண்: நான் கண்ணகி!

வலது புறத்துப் பெண்: நான் திரௌபதி!

இடது புறத்துப் பெண்: நானே சக்தி!

.

வலது புறத்துப் பெண்: நானே சக்தி...!

அவன்: (தடுமாறிய குரலில்)

நான் மனிதன்.

பசி நிறைந்த மனிதன்.

தாகம் நிறைந்த மனிதன்.

சக்திக்காக ஏங்குகிற மனிதன்.

(இப்போது பின்னணியில் சுருதிப் பெட்டியிலிருந்து ரீங்காரமாய ஒலி வருகிறது. மிருதங்கம் விட்டு விட்டு மென்மையாய் சப்திக்கிறது. மேடையில் ஒளி மங்கி மறுபடியும் பரவி விகசிக்கிறது.)

கண்ணகி: (தரையைச் சட்டமாய் மிதித்து மிதித்து நடந்து வந்து அவன் முன் நிற்கிறாள்.) நானே கண்ணகி. ஒற்றைச் சிலம்பு என் அடையாளம்.

திரௌபதியும் முன்னால் வந்து: நானே திரௌபதி. ரத்தக் கூந்தல் என் அடையாளம்

அவன்: (குனிந்த தலையுடன்)

நான் மனிதன்.

சாதாரண மனிதன்.

பசி என் அடையாளம்.

துக்கம் என் அடையாளம்.

நோய் என் அடையாளம்.

கண்ணகி: உன்னை நான் பசி அற்றவன் ஆக்குகிறேன்.

மனிதன்: (ஆச்சரியத்துடன்) எப்படி?

கண்ணகி: என்னை நம்பி விருத்தம் இரு!

மனிதன்: ஐயோ..பசியைத் தீர்க்க உபாயம் கேட்டால் பட்டினி கிடக்கச் சொல்கிறாயே..நாங்கள் தினமும் அதைத் தானே செய்கிறோம்?

திரௌபதி: உன் துக்கத்தை நான் தீர்த்து வைக்கிறேன்.

மனிதன்: எப்படி?

திரௌபதி: என் பெயரைச் சொல்லிக் கொண்டு நெருப்பின் மேல் நட!

(அவன், ஆ..ஆ.. என்று முனகிக் கொண்டு, ஒரு காலால் நொண்டியபடி, நெருப்பின் மேல் நடப்பது போல பாவனை செய்து, தடுமாறிக் கீழே விழுகிறான். பின்னணியில் தாரை தப்பட்டை ஒலிகள கர்ண கடூரமாய்க் கேட்கின்றன.)

அவன்: ஐயோ..நாங்கள் என்றைக்குப் பன்னீரில் நடந்தோம், புதிதாய்த் தீயில் நடக்க? ஆ..ஆ..

திரௌபதி: ஓ..நெருப்பு! எனக்கு மிகவும் வஸ்து...

(திடீரென்று அரங்கில் இருள் நிறைகிறது. பின்னணியில், சிவப்பாய் நெருப்பு எரிகிறது. மனிதர்களின் அலறலும் ஓலமும் கேட்கின்றன.)

(கண்ணகியும் திரௌபதியும் மாறி மாறிச் சிரித்து விட்டுப் பாடுகின்றனர்.)

பாட்டு: எங்கள் வேள்விக் கூடமீதில்

ஏறுதே தீ...தீ...இந்நேரம்!

பங்கமுற்றே பேய்களோடப்

பாயுதே தீ தீ .. இந்நேரம்!

கண்ணகி: இந்த நெருப்பு என் நெஞ்சிலிருந்து புறப்பட்ட நெருப்பு. மதுரை எரிகிற நெருப்பு.

திரௌபதி: இந்த நெருப்பு என் சொல்லிலிருந்து புறப்பட்ட நெருப்பு. குருட்சேத்திரத்துப் பிணங்களின் சிதைகளுக்கு மூட்டிய நெருப்பு.

(பின்னணியில் மறுபடியும் ஓலங்கள் கிளம்பி, சட்டென்று நிசப்தம் பரவுகிறது. மனிதன் காதுகளைப் பொத்தியபடி பின் வாங்குகிறான்.)

மனிதன்: (கைகளை ஆட்டி)

இல்லை..இல்லை... நீங்கள் சக்திகள் இல்லை..நீங்கள் கொலைகாரிகள்.

கண்ணகி: முட்டாள், நாங்கள் செய்தது கொலை இல்லை.

திரௌபதி: (அபிநயத்தோடு) சம்ஹாரம்!

கண்ணகி: நீ செய்தால் கொலை. நான் செய்தால் சம்ஹாரம்.

திரௌபதி: கொலை வேறு; சம்ஹாரம் வேறு!

கண்ணகி: பட்டினி வேறு; விரதம் வேறு!

திரௌபதி: தூக்கம் வேறு; தியானம் வேறு!

மனிதன்: எல்லாம் வேறு..வேறு.. சொல் வேறு, பதம் வேறா? இதென்ன குழப்பம்? வேண்டாம் பெண்களே..போங்க, போங்க. நீங்க ஆபத்தானவங்க.உங்களுக்கு நெருப்பை மூட்டத் தான் தெரியும்; அணைக்கத் தெரியாது.

(அவர்கள் கோபவேசமாய் அவன் மீது பாய்வது போல் பாவனை செய்ய அவன் அடி வயிற்றில் கை வைத்து அமர்கிறான்.)

மனிதன்: இங்கே தினமும் மூணு வேளையும் எரியற நெருப்பு? அதை அணைக்க சக்தி உண்டா உங்களுக்கு?

கண்ணகி: (கோபமாய்) துன்மார்க்கா!

திரௌபதி: துஷ்டா!

கண்ணகி: (சுழன்று கூத்தாடி)

மாநகர் மதுரையைக்

கணத்தில் எரித்தது,

எந்தப் பொறி?

திரௌபதி: (சுழன்று, கண்ணைக் காட்டி அபிநயித்து)

மங்கை நல்லாளின்

கண்ணில் கிளம்பிய

கற்புப் பொறி!

(மறுபடியும் சுழன்று)

கௌரவர் சேனையைக்

களத்தில் நசுக்கி, ரத்தக்

களரியாக்கியது, யார் சக்தி?

கண்ணகி: அவிழ்த்த கூந்தலை
முடிக்க எண்ணிய
அம்மையின் சக்தி!

மனிதன்: (கண்ணகியை நோக்கி)
உனக்கு முக்கியம், செத்துப் போன உன் புருஷன்.
(திரௌபதியை நோக்கி)
உனக்கு முக்கியம், அவிழ்த்துப் போட்ட ஒரு முழக் கூந்தல்.
அதற்குப் பலி அப்பாவி மக்கள்; அழகிய மாநகர்..
எருவுக்கும் ஆகாத செத்த மனித உடம்பு.
சவுரிக்கும் ஆகாத ஒரு முழக் கூந்தல்.
நாலு நாள் சீவாமல் விட்டால் பேன் குடியேறும் கூந்தல்.
இந்த உப்புப் பெறாத சாக்குகளின் மறைவில்,
மிருகத்தனமான பழி உணர்ச்சி.
வெஞ்சினம்; கொலை வெறி..
வெறும் வெறி..
வெறி..வெறி...

(குறுக்கும் நெடுக்குமாக உலவுகிறான்)

உங்களுக்கு வெறி.
எங்களுக்குப் பசி.
பசி-மனித குணம்.
வெறி-மிருக குணம்.
இதில், தெய்வ குணம் எது?
வெறியும் பசியும் தெய்வத்துக்கு வருமா?

(உடம்பு நடுங்க)

என் உடம்பு முழுக்கவும் உஷ்ணம் ஏறுது..
உங்களைப் பார்க்கவே அருவருப்பா இருக்கு.
என் கண் முன்னால் நிக்காதீங்க.
போங்க..போங்க..

(மனிதன் கத்துகிறான். கண்ணகியும் திரௌபதியும் சிரிக்கிறார்கள்.)

கண்ணகி: கோபப்படாதே, தம்பி! என்னைக் கொஞ்சம் கும்பிடேன்.

திரௌபதி: துக்கப்படாதே தம்பி! என் மேல் ஒரு துதிப் பாடல் பாடேன்.

மனிதன்: எனக்குக் கும்பிடவும் தெரியாது, துதிக்கவும் தெரியாது.

கண்ணகி, திரௌபதி: (இருவரும் சேர்ந்து வியப்போடு ஒரே குரலில்)

சற்று முன் மனிதன் என்று சொன்னாயே..இப்போது கும்பிடத் தெரியாது என்று சொல்கிறாயே? கும்பிடுவது ஒன்றைத் தவிர வேறு என்ன தெரியும் உங்களுக்கு?

திரௌபதி: (கம்பீரமாய் நின்று) எங்கே, நெடுஞ்சாண் கிடையாய்க் கீழே விழு பார்ப்போம்!

கண்ணகி: என்ன வேண்டுமோ கேள் தருகிறோம்.

மனிதன்: (தடுமாறி, சற்று யோசித்து) ஆகாரம் தருவீர்களா?

கண்ணகி(கைகளை உயர்த்தி): ஆசீர்வாதம் தருகிறோம்.

மனிதன்: உண்ண என்ன தருவீர்கள்?

திரௌபதி: ஆசீர்வாதம் தருகிறோம், மகனே! அதை உண்ணப் பழகிக் கொள்.

மனிதன்: (வயிற்றைப் பிடித்துக் கொண்டு) பசி...பசி...

திரௌபதி: (கண்ணகியிடம்) கண்ணகி! நம் சந்நிதியிலேயே இவன் பசி பசி என்று புலம்பி நம்மை அவமதிக்கிறானே..

கண்ணகி: அது தான் எனக்கும் ஆச்சரியம் தருகிறது..பசி என்ன இவனுக்குப் புதிதா? இத்தனை வருஷங்களில் அது அவனுக்குப் பழக்கமாகி இருக்க வேண்டுமே?

திரௌபதி: இல்லை. இவன் பொய் சொல்கிறான். அன்றைக்குக் கிருஷ்ணன் அட்சய பாத்திரத்தில் ஒட்டிக் கொண்டிருந்த எச்சில் பருக்கையைச் சாப்பிட்ட உடனேயே, உலகில் பசி ஓடிவிட்டது. அதற்கப்புறம், யாருக்கும் பசி எடுக்க வாய்ப்பே இல்லை.

மனிதன்: பசி...பசி...

(இப்போது இனிமையாய் மணிச் சத்தமும், தம்புரா சுருதிகளும் கேட்கின்றன. ஒரு பெண், தூய வெள்ளை உடையுடன் கையில், ஓர் அழகிய பாத்திரம் ஏந்தி நடந்து வருகிறாள்.)

புதிய பெண்: பசிப் பிணி என்னும் பாவி அது களைந்தோர்

இசைச்சொல் அளவைக்கு எந்நா இயலாது.

புத்தம் சரணம் கச்சாமி.

தர்மம் சரணம் கச்சாமி.

சங்கம் சரணம் கச்சாமி.

நீக்கமற நிறைந்திருக்கும் பசியே,

உணவால் உன்னைத் தொழுகிறேன்.

நீக்கமற நிறைந்திருக்கும் தாகமே,

நீரால் உன்னைத் தொழுகிறேன்.

(அவள் மெதுவாக நடந்து வந்து, நடுவில் நிற்கிறாள். மனிதன், சட்டென்று மண்டியிட்டுக் கை கூப்புகிறான்.)

மனிதன்: உன்னைப் பார்த்ததுமே என் பசியில் பாதி தேய்ந்து போனது. நீ யாரம்மா?

அவள்: கணக்கற்ற நூற்றாண்டுகளுக்கு முன் காவிரிப் பூம்பட்டினத்தைக் கடல் பொங்கி விழுங்கியது. அன்றைக்கே, அந்த உலக அறவியின் பசியும் துக்கமும் நோயும் கடலில் கரைந்திருக்கும் என்று நம்பினேன்.

எல்லாம் பொய்.

ஆபுத்திரனின் கதையும் பொய்.

அவன் அறியாமையால், அன்று கோமுகிப் பொய்கையில் விட்டெறிந்த அந்த அமுத சுரபிக்காகக் கணக்கற்ற நாட்கள் நான் மணிபல்லவத் தீவில் காத்திருந்ததும் பொய்.

(கண்ணகியும் திரௌபதியும் இகழ்ச்சியுடன் அவளை வட்டமிடுகின்றனர். மணிமேகலை தலை குனிந்து நிற்கிறாள்.)

மனிதன்: உலகுக்கு உணவூட்டினாய், நீயே சக்தி!

(அவளை நோக்கி) உன்னையே அர்ப்பணித்தாய், நீயே சக்தி!

பசித்த மனிதர் மனிதர் மத்தியில்-

பரிதி போல் வலம் வந்தாய், நீயே சக்தி!

(மணிமேகலை பாத்திரத்தால் முகத்தை மூடிக் கொள்கிறாள். கண்ணகியும் திரௌபதியும் அவளை நெருங்குகின்றனர்.)

திரௌபதி: யாரடி நீ.. ஏதடி, உனக்கு சக்தி?

கண்ணகி: ஊரைக் கொளுத்திப் பழக்கமுண்டா?

திரௌபதி: யுத்தம் எடுத்துப் பழக்கமுண்டா?

கண்ணகி: சிலம்பை உடைத்துப் பழக்கமுண்டா?

திரௌபதி: சபதம் எடுத்துப் பழக்கமுண்டா?

கண்ணகி: நெருப்பை மூட்டுவாயா?

திரௌபதி: ரத்தம் பூசுவாயா?

கண்ணகி: கணவனை அறிவாயா?

திரௌபதி: காதலை உணர்வாயா?

கண்ணகி: கனகவிசயன் உனக்காகக் கல் சுமப்பானாடி?

திரௌபதி: பூசாரி உனக்காகப் பூக்குழி இறங்குவானாடி?

கண்ணகி: கோயில் உண்டாடி, உனக்கு?

திரௌபதி: ஒரு குளமும் உண்டாடி, உனக்கு?

இருவரும்: (ஒரே குரலில்)

போடி..போடி...

மூளி...கோளி..பேடி...

(மணிமேகலையின் கண்களில் நீர் தளும்ம்புகிறது. பின்னணியில்,சோகமாய் ஓர் இசை மெல்ல ஒலிக்கிறது.)

மணிமேகலை: ஆபுத்திரனிடம் அட்சய பாத்திரத்தை இரவல் வாங்கினேன். ஆதிரை வீட்டு வாசலில் பிச்சைக்காரியாய் நின்றேன். ஆயிரமாயிரம் பேருக்கு அன்னம் வார்த்தேன். புத்த பூர்ணிமை வெளிச்சத்தில் புவிக்கு விடுமோட்சம் கிடைக்கும் என்று நம்பினேன்.

பூம்புகாரைக் கடல் கொண்டதேயன்றி, பசியையும் துக்கத்தையும் கடல் கொள்ளவில்லை.

அமுதசுரபியின் கனத்தை எத்தனை நாள் தாங்குவேன்? இதற்கு முடிவே இல்லையா?

மனிதன்: (ஓடிப்போய், அவள் முன் மண்டியிட்டு)

அம்மா தாயே...நீயே தெய்வம்...என்னைத் துன்பத்திலிருந்து காப்பாற்று

மணிமேகலை: (சோகம் நிறைந்த குரலில்)

என்ன யாரும் இனம் கண்டு கொள்ளவில்லை.

அமுதசுரபியைப் பறித்து ஆற்றில் எறிந்தீர்க்ள.

என்னையும் அடியோடு மறந்து போனீர்கள்.

மனிதன்: உனக்குப் பயமுறுத்தத் தெரியவில்லையே, அம்மா?

பயமுறுத்தினால் அல்லவா தெய்வமாப் பூசிப்போம்? பவ்யமா நின்னா எப்படி?

கண்ணகியையும் திரௌபதியையும் தெய்வமாக்கினோம்.மனிமேகலையைத் தூக்கிக் கடலில் எறிந்தோம்.

மணிமேகலை: ( கோபமாய்) புத்தரை என்ன செய்தீர்கள்?

மனிதன்: பத்திரமாய் இலங்கைக்கும் பர்மாவுக்கும் ஏற்றி அனுப்பிட்டோம்.எங்களுக்கு எதுக்கு அவங்கள்லாம்?

(கண்ணகியும் திரௌபதியும் இப்போது ஆக்ரோஷமாய்க் கூத்தாடுகிறார்கள்.)

(பின்னணியில் பாடல் ஒலிக்கிறது.)

தாம்...தோம்...தக்கத்தோம்.

தாம்...தோம்...தக்கத்தோம்.

தாம்...தோம்...தக்கத்தோம்.

தாம்...தோம்...தக்கத்தோம்.

                 

அதிரட்டும் உலகம் யாவும்

எரியட்டும் செந்தீ எங்கும்

                                                                       

நாலாபுறமும் ஓங்காரம்

நடக்கட்டும் நம் சம்ஹாரம்

உடையட்டும் ரத்த ஓடை

உலகமே எங்கள் மேடை

                                                                                           

தாம்...தோம்...தக்கத்தோம்

தாம்...தோம்...தக்கத்தோம்

                                                                                               

(கண்ணகி சிலம்பை ஆவேசமாய் 'மீண்டும்' போட்டு உடைக்கிறாள். திரௌபதி விரித்த கூந்தலை முடிக்கிறாள்)

மனிதன்: (குரலில் வலுவிழந்து, மணிமேகலையைப் பார்த்து) அம்மா, அந்த அமுதசுரபியிலிருந்து என் பசிக்குச் சோறிடுவாயா? உன்னைத் தொழக் கூட எனக்குத் தெம்பில்லை.

மணிமேகலை: (கலங்கும் குரலில்) அமுத சுரபியில் சோறு என்றோ வற்றி விட்டது மகனே! இப்போது, இது நிறைய, ஆயிரமாயிரம் வருஷங்களாய் நான் அழுது அழுது நிரப்பிய கண்ணீர் மட்டுமே வற்றாமல் தேங்கி இருக்கிறது..அதைத் தீர்த்தமாய்த் தருவேன், கையேந்துவாயா?

(மணிமேகலை விம்மி விம்மி அழுகிறாள். கண்ணகியும் திரௌபதியும் பெரிதாய்ச் சிரித்து அபிநயங்களோடு பின்னால் கூத்தாடுகின்றனர். மனிதன் சோர்ந்து தரையில் சாய்கிறான்.)                    

*

(கணையாழி, ஆகஸ்ட் 1990)

(புகைப்படங்கள்: 1982-ஆம் ஆண்டு இந்நாடகம், நான் அப்போது பணி புரிந்த பள்ளியின்

ஆண்டு விழாவில் எனது இயக்கத்தில் குழந்தைகளைக் கொண்டு

நிகழ்த்தப் பட்டது. அதிலிருந்து இரண்டு காட்சிகள்)